Leraren uit Advaita, boeddhisme, soefisme en taoïsme — verschillende talen, één wijzende richting. Elk profiel volgt dezelfde structuur, zodat je kunt vergelijken.
"Bewustzijn is als lege, kennende ruimte."
Britse leraar in de lijn van Atmananda Krishna Menon. Beschrijft Zijn als de open, kennende ruimte waarin alles verschijnt — en wijst vrede en liefde aan als haar smaak.
"Verblijf in 'Ik ben' totdat alle identificatie oplost."
Indiase leraar wiens gesprekken zijn vastgelegd in I Am That. Wijst voortdurend terug naar het naakte gevoel 'Ik ben' — en uiteindelijk voorbij ook dat.
"Blijf als het eenvoudige gevoel 'I Am'."
Leerling van Papaji. Nodigt mensen uit te rusten als het eenvoudige gevoel van Zijn, zonder zich te verbinden met gedachten, beelden of verhalen.
"Zie hoe spiritueel zoeken opnieuw bezig-zijn wordt."
Nederlandse non-duale leraar. Direct, nuchter, ontmaskerend. Wijst hoe het zoekende denken zichzelf in stand houdt, ook in spiritueel gewaad.
"Wie ben ik?"
Stille wijze van Arunachala. Wees op zelfonderzoek (atma-vichara) als directe weg: spoor de 'ik'-gedachte terug naar haar bron.
"Brahman is werkelijk, de wereld is verschijning, het zelf is niet anders dan Brahman."
Indiase filosoof (8e eeuw), grondlegger van klassieke Advaita Vedanta. Onderscheidt scherp tussen werkelijkheid en verschijning.
"Leeg waarvan? Vol waarmee?"
Vietnamese zenleraar. Vertaalt leegte (sunyata) als interzijn: niets bestaat los, alles is met al het andere verbonden.
"Er is alleen de Geliefde."
Twee sleutelfiguren van het soefisme. Rumi spreekt vanuit liefde en verlangen; Ibn Arabi vanuit de metafysica van eenheid van Zijn (wahdat al-wujud).
"Het Tao dat genoemd kan worden is niet het eeuwige Tao."
Klassieke taoïsten. Wijzen op het naamloze, op niet-forceren (wu wei) en op de vruchtbaarheid van leegte.